Naar beneden

De klimaatstrijd nu 

 

Terugkijkend op afgelopen jaar is één ding helder : de menselijke denkactiviteit rond het klimaatprobleem is definitief in een andere versnelling terecht gekomen. Aangedreven door zowel klimaat-ellende als hevige protestgolven zien we in veel landen de klimaat-besluitvorming wegdraaien van de reactieve modus naar een proactieve modus.

Verschillende landen legden via intensieve overleg-rondes tussen betrokken partijen hele stevige klimaatplannen op tafel. Ongekend ingrijpend in feite, en heel lofwaardig vind ik persoonlijk. Je ziet gelijk ook het overwegend ‘adaptatie-denken’ van de afgelopen tijd wegzakken. Er komt een spirit in de lucht te hangen die naar de grootte van de dreiging schaalt, en that’s the way!

Juist die tendens naar proactief is natuurlijk meteen de grootste angst van al diegenen die hun brood verdienen met fossiel produceren en fossiel laten gebruiken in machines, vervoersmiddelen, en installaties. Die proactief-ontwikkeling is hen een gruwel. Ze hadden liever gezien dat iedereen net als zij met een ernstig gezicht van de klimaattoekomst was blijven wegkijken, zich koesterend in de heerlijke orde van tankstations en alle gemaksweelde die daarmee bereikbaar is. “En daarbij, wat krijgen we nou?”, denken de middelenbeheerders van onze aardbol, “Zijn wij niet degenen die via onze eigen vrije investeringsbeslissingen horen te kiezen, horen te bepalen hoe iedereen zal leven?” Ja, dat is hun sentiment, zo spreekt hun gemoed hen in. De garagisten, de olieboeren, de investeerders, en het hele wetenschappelijk en technisch kader dat techniek innoveert rond apparaten, machines en vervoersmiddelen, zaten tot nu toe op rozen, en lijden ook meteen aan dé grote ziekte die aan elke machtspositie kleeft nl. de feedforward gaat naar nul. Aan planning kregen ze schijt. Iemand met macht en kracht denkt bij machte te zijn altijd heel te kunnen maken wat eventueel kapot gaat. Dus waarom vooruitzien? Jouw wil is voorlopig wet, nietwaar?

Oké, ze staan nu dus met knipperende ogen om zich heen te kijken naar houvast op een wegzinkend maatschappelijk draagvlak; ze ruiken de groeiende woede en wanhoop om zich heen, en zien golven van bewustwording door de massa slaan. Massa’s mensen die zich hevige zorgen gaan maken over wat op korte termijn hun kinderen kan gaan treffen. En de middelenbeheerders realiseren zich op slag dat niets zo snel en zo veel gevoel, waarde en daadkracht kan triggeren als juist dat onderwerp. De leefruimte voor kinderen staat in het brandpunt van het leven van elke verantwoordelijke volwassene. Lekker fris!! Ziedaar, hoe de fossiele krachtpatsers zijn geschrokken. Ze gaan zich schrap zetten. Blijven voor hun ram-koers vechten. Ziedaar ook de werkelijke reden achter het massavertoon met machineparken op het Malieveld en omstreken. Wat wllen ze daarmee zeggen? Alsof het bestaan van hun machines, de continue inwerkstelling ervan rechtvaardigt? No way! Het zijn vergassers die essentiele leefcondities vernietigen. En dus moeten we bekijken hoe hun fuctioneren geminimaliseerd of vervangen kan worden. Zien ze zelf ook wel natuurlijk. Het is al tegen beter weten in. Ze hebben nog een kleine tik nodig. Welke?

Op dit punt hebben we de intellectuelen nodig om er voor te zorgen dat overheden in hun feedforward houding blijven staan en niet toegeven aan druk van volhouden van de huidige ram-koers. De academisch gevormden moeten achter de waarheid blijven staan, en contact maken met de druk die die waarheid momenteel via klimaatchaos aan het openbaren is. Te hopen is dat die klasse haar moraal op peil houdt, en massaal de instituten verlaat of omvormt. In feite werken ze nu allemaal aan foefen waarmee de onderlinge strijd tussen machten op de markten gevoerd wordt, en legitimeren met hun fundamenteel onderzoek op de achtergrond in wezen de ongerichte expansieve ramkoers via enerzijds een toon van onvermijdelijke verbetering en verheffing, anderzijds het beschikbaar brengen van steeds weer nieuwe foefen waarmee die eeuwige wedstrijd om haan de voorste wordt opgestookt en gevoerd. Blijven zij dit energie-vretende monster aanjagen en moreel dekken? Die functie zouden ze moeten opgeven en omzetten naar het begeleiden en richting geven van het massa-protest dat een klimaat-veilige reorganisatie van de economie wil. De Zwitserse academie zette eind oktober een eerste stap. Zie hun motivatie.

j. nijssen, 2019

Dit artikel is in november geschreven.